علت، علائم و درمان دیسک گردن بدون/ با جراحی

علت، علائم و درمان دیسک گردن بدون/ با جراحی

هر یک از دیسک‌های بین مهره‌ای از دو قسمت تشکیل شده‌اند. لایه‌ی تایر مانند خارجی که بسیار محکم است (آنولوس فیبروس) و ماده ژله مانند داخلی (نوکلئوس پولپوس). زمانی که یکی از دیسک‌های بین مهره‌ای دچار بیرون‌زدگی می‌شود، ماده‌ی ژله مانند داخل دیسک بیرون می‌زند و ممکن است وارد کانال نخاعی شده و یا به شاخه‌های عصبی گذرنده از ستون فقرات گردنی فشار وارد کند. این حالت موجب رادیکولاپتی گردن می‌شود که به معنای درد منتشر شونده با منشا گردنی است و علائم آن شامل درد، گزگز، بی‌حسی و ضعفی است که از پایین گردن تا شانه‌ها، بازوها و دست‌ها ادامه دارد.

متخصص عصب‌شناسی برای تعیین اینکه شما دچار بیرون‌زدگی دیسک شده‌اید یا نه، در ابتدا شرح حال کاملی از شما می‌گیرد و سپس معاینات فیزیکی کامل را انجام می‌دهد. روش درمان بیرون‌زدگی دیسک به شدت علائم و میزان آسیب وارد شده به عصب‌ها بستگی دارد. در اغلب موارد، علائم ناشی از بیرون‌زدگی دیسک، ظرف ۶ هفته تا سه ماه بهبود پیدا می‌کنند. روش‌های درمانی غیر جراحی شامل سرمادرمانی، گرمادرمانی، کایروپراکتیک یا فیزیوتراپی، دارودرمانی ، تراکشن گردن، طب سوزنی و استفاده از بریس گردن یا گردنبند طبی نرم می‌شود. در صورتی که دیسک گردن به درستی تشخیص داده شده و به موقع درمان شود، در اغلب موارد با انجام درمان‌های غیر جراحی بهبود پیدا می‌کند. برای عده‌ی کمی که همچنان با انجام درمان‌های غیرجراحی تغییری در وضعیت عصب ایجاد نمی‌کند، روش‌های جراحی بسته‌ی دیسک گردن بسیار موفقیت آمیز هستند و موجب حذف علائم و بازگشت بیمار به زندگی عادی می‌شوند.
جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره تلفن‌های متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

علل


بیرون‌زدگی دیسک گردن بیشتر در افراد جوان تا میانسال شایع است و به ندرت در کودکان رخ می‌دهد. بیرون‌زدگی دیسک گردن می‌تواند بر اثر وارد شدن فشار بیش از حد به دیسک گردن باشد. وارد شدن فشار‌های بسیار زیاد می‌تواند حتی برای یک دیسک سالم نیز مضر باشد. برای مثال افتادن از ارتفاع زیاد مانند نردبان موجب وارد شدن ضربه و فشار شدید به ستون فقرات می‌شود. اگر این ضربه به اندازه کافی شدید باشد موجب شکستگی مهره‌ها یا پاره شدن دیسک می‌شود. خم شدن نیز موجب وارد شدن فشار زیاد به دیسک گردن می‌شود. اگر شخص خم شود سعی کند جسمی سنگین را از روی زمین بلند کند ممکن است فشار ناشی از این حالت موجب پارگی دیسک شود.
همچنین ممکن است لایه آنولوس (لایه خارجی دیسک) بر اثر فشار‌های مکرر دچار ترک خوردگی‌هایی شود و در نتیجه این لایه به مرور زمان تضعیف شده است. در زمان‌های دیگر، خم شدن و بلند کردن اجسام سنگین موجب وارد شدن فشار زیاد به دیسک شده‌اند و به تدریج دیسک را ضعیف کرده‌اند. سپس انجام دادن کاری کوچک موجب می‌شود که نهایتاً دیسک پاره شود. این کار می‌تواند بسیار جزئی و کوچک باشد، کاری که قبلاً هرگز موجب بروز هیچ مشکلی نمی‌شده است. این موضوع به علت فرسایش تدریجی دیسک است.
روند طبیعی بالا رفتن سن نیز موجب ضعیف شدن و فرسایش دیسک می‌شود. البته تمامی افرادی که دچار دیسک گردن می‌شوند، به مشکلات فرسایشی دیسک مبتلا نیستند و همچنین تمامی افرادی که دچار مشکلات فرسایشی دیسک شده‌اند، لزوماً به پارگی دیسک گردن مبتلا نمی‌شوند.
بیرون‌زدگی دیسک گردن همچنین می‌تواند بر اثر علت ساده‌ای مانند حالت قرارگیری بد بدن هنگام نشستن، ایستادن و خوابیدن باشد. با خستگی مفرط عضلات در هنگام قرارگیری بدن در حالت نامناسب، شانه‌ها به تدریج به سمت جلو خمیده می‌شوند و سپس سر نیز کم‌کم به سمت جلو می‌رود. با جلو رفتن سر و گردن فشار بیشتری به دیسک‌های بین مهره‌ای ، رباطها و مفاصل ستون فقرات وارد می‌شود. با هر اینچ جلو رفتن سر به سمت جلو در حدود ۱۰ پوند فشار بیشتر به ستون فقرات وارد می‌شود. این موضوع بدین معناست که اگر برای مثال گردن بیمار ۴ اینچ به سمت جلو خمیده شود، به اندازه ۴۰ پوند فشار بیشتر به ستون فقرات گردنی وارد می‌شود. با گذشت زمان، این فشار‌های مداوم موجب ضعیف شدن دیسکها، رباط‌ها و مفاصل شده و عضلات گردن نیز منقبض می‌شوند.

علائم


علائم بیرون‌زدگی دیسک گردن همیشه هم شامل احساس درد شدید گردن نمی‌شود. بیرون‌زدگی دیسک گردن می‌تواند موجی فشار بر عصب‌ها و تحریک آن‌ها شود و ممکن است بسیاری از بیماران مبتلا به بیرون‌زدگی دیسک گردن، دچار گردن درد نشوند. علائم بیرون‌زدگی دیسک معمولا شامل درد منتشر شونده به سمت بازوها ، بی‌حسی، گزگز و سوزن‌سوزن شدن در دست و پاها، ضعف عضلانی و کاهش رفلاکس‌های عضلانی در دست و پا می‌شود. محل بروز این علائم (دست و پاها و گردن) بسته به محل بیرون‌زدگی دیسک و محل وارد شدن فشار به عصب‌ها دارد. توجه به محل بروز علائم به پزشک کمک می‌کند که محل وارد شدن فشار به عصب را تعیین کند چرا که عصب‌ها با الگوی مشخصی از گردن به سمت دست و پاها می‌روند.

تشخیص


می‌توان بعد از گرفتن شرح حال کامل از بیمار و انجام معاینات فیزیکی، ابتلا به بیرون‌زدگی دیسک گردن را تشخیص داد. علاوه بر این می‌توان از تست‌های تشخیصی مختلفی استفاده کرد. برای بررسی وضعیت ستون فقرات و منشا درد، اولین تستی که معمولا تجویز می‌شود، عکسبرداری از ستون فقرات است. یکی از پرکاربردترین روش‌های عکسبرداری، انجام رادیولوژی اشعه ایکس در حالت ایستاده و خمیده است تا راستای مهره‌ها، ثبات آن‌ها و فاصله بین آن‌ها بررسی شود. اسکن ام آر آی روش استاندارد برای ارزیابی وضعیت دیسک‌ها و عصب‌ها است. برای بررسی آسیب وارد شده به برخی عصب‌های خاص و میزان آسیب عصبی نیز از تست نوار عصب و عضله  استفاده می‌شود.

درمان


درمان بیرون‌زدگی دیسک گردن تقریبا در تمامی موارد در ابتدا با درمان‌های غیر جراحی آغاز می‌شود که این درمان‌ها در اغلب موارد موثر هستند. تنها در مواردی انجام جراحی به صورت فوریتی تجویز می‌شود که میزان بیرون‌زدگی دیسک بسیار شدید باشد و بیمار علائم آسیب نخاعی را داشته باشد. اکثریت بیماران به جراحی نیاز ندارند و با روش‌های غیرجراحی بهبود پیدا می‌کنند.

درمان دارویی

پرکاربردترین داروی تجویزی برای مبتلایان به دیسک گردن، داروهای مسکن و ضدالتهاب هستند. داروهای شل کننده عضله تنها در صورت داشتن بسیار شدید عضلانی تجویز می‌شوند و در افراد مسن، دوره درمان با این داروها باید بسیار کوتاه باشد. عوارض جانبی این داروها در افراد مسن بیشتر است و بنابراین لازم است وضعیت بیمار به طور مداوم تحت نظر پزشک باشد.

ماساژ درمانی

برخی از افراد با انجام دادن ماساژ،بهبودی علائم خود را حس می‌کنند . ماساژ دادن موجب شل شدن عضلات، افزایش جریان خون و آزادسازی هورمون اندورفین می‌شود.

فیزیوتراپی و ورزش


انجام فیزیوتراپی و مدالیته‌های درمانی در فیزیوتراپی می‌تواند قدرت عضلانی، مقاومت و کارایی عملکردی بیمار را افزایش دهد. این تمرینات بیشتر بر روی تقویت عضلات میان تنه، قدرت ستون فقرات، حرکت پذیری ستون فقرات و هماهنگی عضلات تمرکز دارند.

کایروپراکتیک

انجام درمان‌های دستی و کایروپراکتیک باید با احتیاط باشد و ممکن است برای بیمارانی که بیرون‌زدگی دیسک شدید دارند با عوارضی همراه بوده و اثرات عکس داشته باشد.

تزریق استروئید در فضای اپیدورال و بلوک عصبی

تزریق استروئید در فضای اپیدورال و بلوک عصبی می‌تواند به صورت موقتی علائم را بهبود دهد. تزریق در ستون فقرات به عنوان درمانی فوریتی برای بیمارانی در نظر گرفته می‌شود که درد آن‌ها بسیار شدید و غیرقابل تحمل است. از این روش‌ها همچنین برای بیمارانی استفاده می‌شود که روشهای درمانی غیر تهاجمی را برای مدتی معین انجام داده‌اند اما همچنان درد متوسط تا شدید دارند.

جراحی

روش‌های جراحی تنها در صورتی به کار می‌روند که روش‌های درمان غیرجراحی به کار گرفته شده باشند و تاثیری در بهبود درد، ضعف و گزگز و بیحسی نداشته باشند. هدف از انجام جراحی این است که فشار از روی طناب نخاعی یا شاخه‌های عصبی برداشته شود تا درد بیمار و همچنین کارایی عملکردی او بهبود پیدا کند. اولین روش جراحی که به دیگر روش‌ها ترجیح داده می‌شود عمل دیسکتومی قدامی دیسک است که در آن دیسک برداشته شده و دو مهره به یکدیگر جوش داده می‌شوند. معمولا در اغلب موارد بعد از برداشتن دیسک، لازم است که عمل فیوژن (جوش دادن مهره‌ها به هم) انجام شود چرا که بیشتر قسمت‌های دیک برداشته می‌شود. معمولا یک گرافت استخوانی بین دو جسم مهره قرار داده می‌شود تا ارتفاع عادی بین دو مهره (که قبلاً به‌جای آن دیسک قرار داشته) حفظ شود. همچنین ممکن است در این عمل از پیچ و پلاک‌های فلزی برای جوش دادن استخوان‌ها به هم استفاده شود تا احتمال جوش خوردن موفق استخوان بالا برود. در برخی از موارد، ممکن است بیمار کاندید عمل میکروسکوپی فورامینوتومی خلفی گردن باشند. این عمل به صورت کم تهاجمی (جراحی بسته) انجام می‌شود و در آن نیازی به جوش دادن استخوان‌ها به هم نیست. این جراحی در صورتی قابل انجام است که میزان آسیب وارد شده به دیسک کم باشد و از سوی دیگر، فشار وارد شده به عصب نیز بر اثر انسداد کانال فورامن باشد. صرف‌نظر از تکنیک به کار رفته در جراحی، نتایج معمولا بسیار رضایت‌بخش هستند و دوره ریکاوری پس از جراحی نیز کوتاه است. معمولا علائم بیماران بلافاصله پس از جراحی بهبود پیدا می‌کند و پس از گذشت ۱ الی سه هفته می‌توانند به روند عادی کار و فعالیت خود بازگردند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *