علت، علائم و درمان بیماری میوپاتی (عضلانی، التهابی، متابولیک)

میوپاتی به بیماری‌هایی گفته می‌شود که عضلات اسکلتی را درگیر کرده و شخص را ضعیف می‌کنند. علائم این بیماری‌ها شامل درد عضلانی، گرفتگی عضلانی و سفت شدن عضلات است. میوپاتی ها ممکن است به دلیل نقص‌های ژنتیکی، اختلالات متابولیک، التهاب، داروهای خاص و طیف وسیعی از بیماری‌های دیگر ایجاد شوند. تشخیص صحیح و به موقع احتمال داشتن یک زندگی عادی با وجود ابتلا به این بیماری‌ها را افزایش می‌دهد. هدف از انجام تشخیص در هر فرد، ابداع یک روش درمانی منحصر برای خود اوست.

پیشگیری در افرادی که به میوپاتی مبتلا هستند متفاوت است. برخی از افراد چرخه‌ی زندگی طبیعی داشته و ناتوانی در آن‌ها ایجاد نخواهد شد. با این‌ حال، ممکن است این بیماری برای افراد دیگر فعال‌تر بوده، ناتوانی‌های زیادی را ایجاد کرده و یا حتی کشنده باشد. اگر علائم میوپاتی را احساس کردید بهتر است با یک متخصص مغز و اعصاب مشورت کنید تا از بروز عوارض بیشتر جلوگیری شود. درمان میوپاتی به نوع بیماری و یا علت بروز آن بستگی خواهد داشت. درمان حمایتی و مبنی بر علائم ممکن است برای برخی از انواع این بیماری تنها راه‌ حل ممکن و لازم باشد. درمان اختلالات دیگر ممکن است شامل دارو درمانی از جمله داروهای سرکوب‌کننده‌ی سیستم ایمنی، فیزیوتراپی، استفاده از بریس برای حمایت از عضلات ضعیف شده و عمل جراحی باشد. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

انواع


برخی از میوپاتی ها وراثتی (ژنتیکی) بوده درحالی‌که انواع دیگری از آن‌ها اکتسابی‌اند. میوپاتی های وراثتی یک پایه‌ی ژنتیکی داشته و معمولاً در دوران کودکی ظاهر می‌شوند. البته ممکن است علائم اولیه‌ی این عارضه‌ها در بزرگ‌سالی نیز بروز کنند. در زیر به مثال‌هایی در مورد میوپاتی های عضلانی وراثتی (ژنتیکی) می‌پردازیم:

  • دیستروفی‌های عضلانی ازجمله دیستروفی‌های عضلانی دوشن و یا بکر، دیستروفی عضلانی لیمب گردل، دیستروفی عضلانی فاسیو اسکاپولو هومرال، دیستروفی میوتونیک، میوپاتی دیستال و غیره.
  • میوپاتی‌های وراثتی
  • میوپاتی‌های متابولیک مثل میوپاتی ذخیره گلوکوز، میوپاتی ذخیره لیپید و میوپاتی میتوکندریایی
  • میوپاتی ها ممکن است به کانالوپاتی ها مربوط باشند مثل فلج دوره‌ای و یا اختلالات میوتونیک غیر دیستروفی

در زیر به مثال‌هایی در مورد میوپاتی های عضلانی اکتسابی اشاره می‌کنیم:

  • میوپاتی های التهابی که ممکن است با پلی میوزیت، درماتو میوزیت، موزیت اجسام انکلوزیون و میوپاتی نکروز کننده با واسطه‌ی ایمنی.
  • میوپاتی های سمی که ممکن است در اثر موارد زیر ایجاد شده باشند:
    o داروهای سمی برای عضلات: عوامل کاهنده‌ی کلسترول مثل استاتین ها، کلشی سین، پلاکنیل، استروئیدها، داروهای ضد رترو ویروس، آمیودارون و غیره
    o سمومی مثل تولوئن
  • میوپاتی ها که ممکن است با بیماری‌های عفونی مثل ایدز و پیومیوزیت انگلی یا باکتریایی مرتبط باشند.

میوپاتی ها ممکن است در اثر بیماری‌های سیستمیک ازجمله اختلالات تیروئید، لوپوس، آرتریت روماتوئید، سندرم شوگرن، سارکوئیدوز، آمیلوئیدوز و یا برخی از بیماری‌های جدی ایجاد شوند.

علل


میوپاتی های التهابی زمانی ایجاد می‌شوند که دستگاه ایمنی بدن سبب ایجاد التهاب در عضله شود. در موارد خاص این التهاب ممکن است با یک تومور بدخیم نیز مرتبط باشد. میوپاتی های سمی نیز ممکن است در اثر مصرف برخی از داروها یا برخی از سم‌های محیطی ایجاد شوند. میوپاتی های عفونی در اثر ویروس، باکتری و یا انگل ایجاد می‌شوند. عضلات ممکن است در اثر بیماری‌های سیستمیک مثل بیماری‌های بافت همبند نیز آسیب ببینند.

عوامل خطر


تمامی سنین ممکن است به این بیماری مبتلا شوند. شایع‌ترین زمان برای ابتلا به این بیماری‌ها ۵ تا ۱۰ سال در کودکان و ۴۰ تا ۵۰ سال در بزرگسالان است. افرادی که یک خویشاوند مبتلا به میوپاتی ژنتیکی دارند در خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری قرار دارند. بسته به شکل وراثت میوپاتی، مردان ممکن است در خطر بیشتری برای ابتلا به آن قرار داشته باشند. میوپاتی هایی که ژن مربوط به آن‌ها روی کروموزوم X قرار دارد بیشتر مردان را درگیر می‌کنند درحالی که مواردی از این بیماری که بر روی کروموزوم‌های غیرجنسی حمل می‌شوند، مردان و زنان را به شکل برابر درگیر خواهند کرد. در صورتی که فرد به اختلالات خود ایمنی و یا اختلالات متابولیک و غدد درون ریز مبتلا باشد و یا در معرض دارو یا سم خاصی قرار بگیرد، خطر ابتلای او به میوپاتی های اکتسابی افزایش می‌یابد. زنان حدوداً دو برابر بیشتر از مردان به میوپاتی های التهابی مبتلا می‌شوند. هیچ‌کس نمی‌تواند بروز میوپاتی التهابی را پیش‌بینی کند.

علائم میوپاتی عضلانی


اگر فرد به بیماری عضلانی مبتلا باشد ممکن است شاهد ضعف، مخصوصاً در ران‌ها و بخش فوقانی دست‌ها باشد. ممکن است بالا رفتن از راه‌ پله، بلند شدن از روی صندلی و یا بالا بردن دست‌ها بر روی سر برای او کار دشواری باشد. گرفتگی، سفت شدن و درد عضلانی نیز ممکن است دیده شود. برخی از میوپاتی ها عضلات دست و پاها و یا عضلات صورت و چشم‌ها را درگیر می‌کنند. در برخی از موارد این مشکل می‌تواند قلب را درگیر کرده و مشکلات تنفسی نیز ایجاد کند.

تشخیص


زمانی که بیمار در مورد ناتوانی برای انجام کارهایی که به قدرت عضلانی نیاز دارند گله می‌کند و یا به انواع خاصی از راش پوستی و مشکلات تنفسی مبتلا می‌شود، پزشک به میوپاتی مشکوک خواهد شد. اکثر افراد مبتلا به میوپاتی در عضلات خود دردی احساس نمی‌کنند. پزشک یک تست قدرت عضلانی از آن‌ها می‌گیرد و قدرت واقعی عضلات آن‌ها را اندازه گیری می‌کند. ممکن است آزمایشات زیر موردنیاز باشند:

  • آزمایش خون برای اندازه گیری اندازه‌ی انواع مختلفی از آنزیم‌های عضلانی و آنتی بادی‌های خاص میوزیت
  • الکترومیوگرام که معمولاً با نام EMG شناخته می‌شود، برای اندازه گیری مقدار فعالیت الکتریکی عضله
  • بیوپسی عضله‌ی ضعیف (یک تکه‌ی کوچک از عضله برای آزمایش کردن برداشته می‌شود)
  • اسکن ام آر آی برای دیدن عضلات غیر طبیعی

در بزرگسالان، درماتو میوزیت و در مقیاس بسیار کم‌تر پلی میوزیت با سرطان ارتباط دارند. بنابراین تمامی بزرگسالان مبتلا به این بیماری‌ها باید برای رد احتمال سرطان آزمایش بدهند.

درمان میوپاتی


در حالی‌ که درمانی برای میوپاتی ژنتیکی وجود ندارد بسیاری از گزینه‌های درمانی برای مدیریت علائم آن موجودند. درمان میوپاتی ژنتیکی و میوپاتی مربوط به غدد درون ریز زمانی مؤثر است که بیماری در مراحل ابتدایی تشخیص داده شده و یک برنامه‌ی درمانی جامع توسط یک تیم پزشکی شایسته طراحی شود. درمان میوپاتی های متابولیک، سمی و مرتبط با غدد درون ریز معمولاً بر روی علت ایجاد عارضه متمرکز می‌شود. از دارو و یا عمل جراحی برای مدیریت علائم عارضه استفاده می‌شود.

کورتیکواستروئیدها

معمولاً اولین قدم برای درمان استفاده از کورتیکواستروئیدهای خوراکی مثل پردنیزون در دوز بالا می‌باشد. این کار التهاب را کاهش می‌دهد. آنزیم‌های عضلانی موجود در خون پس از ۴ تا ۶ هفته به سطح عادی باز می‌گردند. اکثر بیماران ظرف مدت ۲ تا ۳ ماه قدرت عضلانی خود را باز خواهند یافت. عوارض جانبی کورتیکواستروئیدها شامل افزایش وزن و پخش شدن چربی‌های بدن، نازک شدن پوست، پوکی استخوان و آب مروارید می‌باشد. حتی یکی از عوارض جانبی ضعف عضلانی است. از آنجایی‌ که افراد مصرف‌کننده‌ی پردنیزون در معرض خطر پوکی استخوان قرار دارند باید از روش‌های درمانی مخصوص برای پیشگیری از این مشکل استفاده کنند.

داروهای ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده‌ی بیماری

احتمالاً پزشک داروی دیگری را نیز به برنامه‌ی درمانی بیمار اضافه خواهد کرد:متوترکسات یا آزاتیوپرین. این داروها کنترل طولانی مدتی بر روی بیماری ایجاد کرده به پیشگیری از عوارض بلند مدت کورتیکواستروئیدها کمک می‌کنند. بیمارانی که بیماری آن‌ها شدید بوده و یا نسبت به این روش‌ها پاسخی نشان نمی‌دهند، گزینه‌های دیگری را نیز در پیش رو خواهند داشت. این روش‌ها عبارت‌اند از تزریق وریدی ایمونوگلوبولین با نام‌های IVIg، سیکلوسپورین (نئورال، سند ایمیون)، تاکرولیموس (پروگراف)، مایکوفنولات موفتیل (سلسپت) و ریتوکسیماب (ریتوکسان)

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی می‌تواند به بیماران در داشتن زندگی فعال کمک کند. فیزیوتراپی و ورزش کردن برای درمان بیماری‌های عضلانی اهمیت زیادی دارند.
پزشکان سعی می‌کنند:

  • قدرت عضلانی و توانایی‌های حرکتی را ارزیابی کنند.
  • یک برنامه‌ی شخصی به منظور تقویت و حفظ عملکرد حرکتی برای شما طراحی کنند.
  • وسیله‌هایی را به شما پیشنهاد دهند (مثل وسیله‌های حمایتی گردن، عصا، واکر و ویلچر) تا از ایمنی و تحرک پذیری بیمار مطمئن شوند.
  • با شما در مورد راه‌هایی برای اصلاح فعالیت‌ها، ذخیره‌ی انرژی و ساده کردن کارها مشورت کنند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *