علت، علائم و درمان اختلال در تعادل هنگام راه رفتن و ایستادن

اختلال تعادل شرایطی است که باعث ایجاد احساس عدم ثبات و یا گیجی در هنگام حرکت، چرخیدن، شناور بودن و حتی صاف ایستادن و یا دراز کشیدن می‌شود. اختلالات تعادلی به دلیل شرایطی خاص و مشخص از سلامت و بهداشت، دارویی ودرمانی و یا اشکالی در گوش داخلی یا آناتومی مغز ایجاد می‌شود. احساس تعادل در ما به طور اولیه با ساختاری مارپیچ مانند در گوش داخلی به نام لابیرنت کنترل می‌شود و لابیرنت از استخوان و بافت نرم تشکیل شده است. اغلب اختلالات تعادلی به سختی قابل پیشگیری هستند. گرچه شما می‌توانید به افرادی که با مشکلات فشار خون به گونه‌ای درگیر هستند اشاره کنید. از طریق نوشیدن مایعات وآب بیشتر از افت فشار خون جلوگیری کنید. از طریق ورزش منظم، محدود کردن دریافت نمک و حفط وزن در حد مناسب از فشار خون بالا جلوگیری کنید.

اختلالات تعادل موقتی و یا طولانی مدت هستند و این بستگی به علت ایحاد کننده‌ی آن دارد. اگر عفونت گوش دارید و یا اخیرا با کشتی سفر کرده‌اید، به طور کلی شرایط در همان زمان درمان روشن می‌شود و بهبودی حاصل می‌یابد. گرچه اگر دلیل زمینه‌ای ناشناخته است و یا اختلال ناشی از شرایطی مزمن و یا پیری است، علائم به صورت نامعین ادامه می‌یابند. برای یادگیری بیشتر در مورد این وضعیت بالینی و داشتن دیدی کلی در این موضوع، با یک متخصص مغز و اعصاب مشاوره کنید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

انواع


بیش از دوازده نوع مختلف از عدم تعادل در راه رفتن و ایستادن وجود دارند. بعضی از موارد شایع از این قبیل هستند:

سرگیجه و عدم تعادل

سرگیجه‌ی وضعیتی ناگهانی خوش خیم (BPPV) یا سرگیجه‌ی وضعیتی کوتاه، اپیزود شدید از سرگیجه است که به دلیل یک تغییر خاص در وضعیت سر ایجاد می‌شود. اگر بیمار مبتلا به BPPV باشد احتمالا زمانی که به یک شی در سطح بالاتر یا پایین‌تر از سر خود نگاه می‌کند و یا برای دیدن شانه‌ی خود سرش را می‌چرخاند، احساس می‌کند که در حال چرخیدن است. BPPV به دلیل آشفتگی و افتادن مایع اتولیت موجود در مجاری نیم دایره به درون کاپولا و ایجاد سنگینی در این ناحیه است. در این وضعیت کاپولا نمی تواند به خوبی تحریک شود و پیام‌های متناقض در مورد موقعیت سر به مغز ارسال کند در نتیجه سرگیجه ایجاد می‌شود. BPPV گاهی اوقات ناشی از ضربه به سر است و یا گاها صرفا به علت پیر شدن رخ می‌دهد.

لابیرنتیت (التهاب لابیرنت)

لابیرنتیت التهاب یا عفونت گوش داخلی است که ایجاد گیجی و از دست دادن تعادل می‌کند. این مسئله غالبا در ارتباط با عفونت دستگاه تنفسی مثل آنفلونزا است.

بیماری منیر

بیماری منیردر ارتباط با تغییر در حجم مایع موجود در بخش لابیرنت است. بیماری منیر باعث ایجاد اپیزودهای سرگیجه و عدم تعادل در راه رفتن و ایستادن، از دست دادن شنوایی به طور نامنظم، وز وز گوش (صدای زنگ یا همهمه در گوش) و احساس پری گوش می‌شود. دلیل این بیماری ناشناخته است.

نوریت وستیبولار

نوریت وستیبولار، التهاب اعصاب وستیبولار است و ممکن است به دلیل یک ویروس ایجاد شود. علامت اولیه‌ی آن سرگیجه و عدم تعادل است.

فیستول پری‌لنف

فیستول پری‌لنف در واقع نشت مایع درون گوش داخلی به گوش میانی است. این وضعیت ممکن است بعد از ضربه به سر، تغییرات جدی در فشار اتمسفر ( مثل حین غواصی)، اعمال فشار فیزیکی، جراحی گوش و یا عفونت مزمن گوش ایجاد شود. علامت قابل توجه آن در کنار گیجی و تهوع، تلوتلو خوردن هنگام راه رفتن و یا ایستادن است که با فعالیت و کمبود استراحت تشدید می‌شود. بعضی از بچه‌هابا فیستول پری‌لنف متولد می‌شوند و معمولا با کاهش شنوایی در هنگام تولد همراه است.

سندرم MdDS

سندرم MdDS یک اختلال تعادل است که طی آن بیمار احساس می‌کند که مدام در حال تکان خوردن مداوم است. به‌طور کلی بعد از یک سفر سیاحتی دریایی و یا سایر سفرهای دریایی ایجاد می‌شود. معمولا علائم تا چندین روز بعد از رسیدن به خشکی هم ادامه پیدا می‌کنند. گرچه در موارد شدید تا ماه‌ها و حتی سال‌ها نیز طول می‌کشد.

تشخیص عدم تعادل در راه رفتن و ایستادن


تشخیص اختلال تعادلی سخت است. دلایل متعددی وجود دارند که شامل شرایط پزشکی و دارویی می‌شوند. برای کمک به ارزیابی مشکل تعادلی، پزشک ممکن است درخواست آزمایشاتی می‌دهد تا به دلایل و تشدید کننده‌های اختلالات تعادلی را با توجه به علائم بیمار و شرایط سلامت و بهداشتی پی ببرند. ممکن است که پزشک آزمون شنوایی، تست‌های خونی، یک الکترونیستاگموگرام ( که حرکات درون گوش و عضلاتی که آن‌ها را کنترل می‌کنند را اندازه می‌گیرد) یا مطالعات تصویربرداری برای سر و مغز بیمار درخواست کند. تست احتمالی دیگر پوسچروگرافی نام دارد. برای این تست بیمار بر روی یک سکوی قابل حرکت و روبروی یک صفحه نمایشگر می‌ایستد. پزشک چگونگی حرکت و جابجایی بدن بیمار را در پاسخ به حرکت سکو، صفحه نمایش و یا هر دو اندازه می‌گیرد.

درمان سرگیجه و عدم تعادل


دارو

اولین موردی که پزشک برای درمان اختلال تعادلی انجام خواهد داد این است که مشخص کند که آیا گیجی بیمار به دلیل یک شرایط پزشکی یا دارویی است. اگر این‌گونه بود پزشک شرایط را درمان می‌کند و یا داروی دیگری را پیشنهاد می‌دهد. بعضی از داروهای ضد سرگیجه یا ضد تهوع ممکن است علائم بیمار را تخفیف دهند اما ممکن است خود باعث ایجاد گیجی شوند. سایر داروها مثل آنتی بیوتیک جنتامایسین یا کورتیکواستروئید مکن است به پشت گوش تزریق شوند تا به گوش داخلی برسند. گرچه جنتامایسین به کاهش گیجی کمک می‌کند، اما سلول‌های حسی کوکلئار را گاها از بین می‌برد که خود باعث کری دائم می‌شود؛ هرچند تحقیقات برای تایید اینکه آیا به اندازه‌ی جنتامایسین موثر است یا نه در دست هستند.

تغییر سبک زندگی

اگر بیمار به عنوان بیماری منیر تشخیص داده شدپزشک ممکن است که پیشنهاد تغییر رژیم غذایی را دهد مثل کاهش دادن استفاده و مصرف نمک در غذاها و محدود کردن کافئین. سیگار نکشیدن نیز کمک کننده است.

مراقبت‌های خانگی

ممکن است پزشک راه‌هایی برای تنظیم فعالیت‌های روزانه‌ی بیمار که همراه با ریسک سقوط و آسیب هستند مثل رانندگی، بالا و پایین رفتن از پله‌ها و استفاده از توالت ارائه دهد. اگر بیمار مبتلا به BPPV بود، پزشک یک سری حرکات ساده به نام مانور جااندازی بر روی بیمار انجام می‌دهد که باعث می‌شود تا مایع اتولیت به درون مجرای نیم دایره برگردد. بیمار مانور جااندازی را با صاف نشستن شروع می‌کند و این کار را با کمک یک درمانگر آموزش داده انجام می‌دهد سپس به سرعت به پشت دراز می‌کشد و سرش را به یک سمت کج می‌کند و یک تا دو دقیقه صبر می‌کند و مجددا صاف می‌نشیند. برای بعضی از افراد فقط یک جلسه کفایت می‌کند. سایرین ممکن است به دفعات و جلسات متعدد در منزل نیاز داشته باشند تا سرگیجه و عدم تعادل برطرف شود.

جراحی

جراحی بر ارگان‌های وستیبولار احتمالا مورد نیاز است و این در صورتی است که فرد مبتلا به بیماری منیر از نوع شدید باشد.

بهبودی


بعضی از افراد مبتلا به اختلالات تعادلی ممکن است که به طور کامل از سرگیجه و عدم تعادل بهبودی پیدا نکنند و مشکلات متعددی در فعالیت روزانه‌ی خود پیدا می‌کنند. یک درمانگر بهبودی وستیبولار می تواند به پیشرفت یک برنامه‌ی درمانی منفرد و اختصاصی که ترکیبی از تمرینات سر، بدن و چشم است کمک کند تا سرگیجه و تهوع کاهش یابد. برای کاهش ریسک آسیب ناشی از سرگیجه و عدم تعادل، از راه رفتن در فضای تاریک خودداری کنید. بیمارن همچنین باید کفش‌های با لژ کوتاه بپوشند و یا بیرون از خانه کفش‌های مخصوص پیاده‌روی و یا حتی در صورت لزوم از واکر استفاده کنند. اگر بیمار عصا در منزل دارد حتما به طور متناوب چک شوند تا از امنیت و سلامت آن اطمینان حاصل کنید. تعدیل و تنظیم توالت هم برای امنیت بیشتر خوب است. بعضی از وضعیت‌ها در محل کار نیز نیازمند تعدیل سازی و محدود سازی هستند حداقل به طور موقت. رانندگی ماشین خصوصا خطرناک است. حتما از پزشک بپرسید که آیا رانندگی برای بیمار امکان‌پذیر است یا نه.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *