علائم ، درمان و کنترل بیماری اوتیسم در کودکان و بزرگسالان

اختلال طیفی اوتیسم (ASD) یک ناتوانی رشدی است که موجب مشکلات اجتماعی، ارتباطی و رفتاری جدی و قابل ملاحظه در فرد می‌شود. اغلب هیچ نشانه ی ظاهری وجود ندارد که افراد مبتلا به اختلال اوتیسم را از سایرین متمایز کند اما ممکن است نحوه برقراری ارتباط، تعامل و یادگیری این افراد با افراد نرمال و طبیعی متفاوت باشد. توانایی‌های افراد مبتلا به اختلال اوتیسم در یادگیری، تفکر و حل مسئله می‌تواند از حد عالی و شگفت انگیز تا حد خیلی دشوار و سخت متغیر باشد. برخی افراد مبتلا به اختلال اوتیسم نیاز به رسیدگی بسیاری در زندگی روزمره دارند و برخی دیگر کمتر. امروزه تشخیص اختلال اوتیسم، شامل چندین اختلال می‌شود که پیشتر به صورت جداگانه تشخیص داده می‌شدند، اختلال اوتیستیک، اختلال نافذ رشد غیر طبقه بندی شده (PDD-NOS) و سندروم آسپرگر. این بیماری‌ها امروزه همگی به عنوان اختلالات طیف اوتیسم شناخته می‌شوند.

اگر شما فکر می‌کنید کودک شما ممکن است دچار اختلال اوتیسم باشد یا اگر تصور می‌کنید در نحوه بازی کردن، یادگیری، صحبت کردن یا افعال کودک شما مشکلی وجود دارد با یک نورولوژیست ملاقات کنید و نگرانی‌هایتان را با او در میان بگذارید. محققان نشان داده اند که اقدام زودهنگام می‌تواند در بهبود رشد کودک بسیار موثر باشد. برای آنکه مطمئن شوید کودک شما به حداکثر توانایی‌های خود دست پیدا می‌کند، لازم است که هر چه سریع‌تر برای برطرف کردن اختلال اوتیسم اقدام کنید. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با متخصص مغز و اعصاب تماس بگیرید.

عوامل خطر


محققان تمامی دلایل ابتلا به بیماری اوتیسم را نمی‌دانند. هرچند آن‌ها دریافته اند که دلایل متعددی برای انواع مختلف اختلال اوتیسم وجود دارد. احتمالاً دلایل بسیار زیادی وجود دارد که باعث می‌شود احتمال ابتلای یک کودک به بیماری اوتیسم بیش از دیگران باشد، از جمله فاکتور‌های محیطی، زیستی و ژنتیکی.

  •  اکثریت محققان بر این باورند که ژن‌ها یکی از عوامل خطر هستند که می‌توانند یک شخص در برابر اختلال اوتیسم مستعد سازند.
  •  کودکانی که دارای خواهر یا برادر مبتلا به بیماری اتیسم هستند، بیشتر در معرض ابتلا به اختلال اوتیسم قرار دارند.
  •  اختلال اوتیسم معمولاً در افرادی که دچار برخی ناهنجاری‌های ژنتیکی یا کروموزومی خاص، از قبیل سندروم کروموروم ایکس شکننده یا توبروز اسکلروسیس هستند بیشتر رخ می‌هد.
  •  مصرف داروهای والپرویک اسید و تالیدومید در طول دوره بارداری با افزایش خطر ابتلا به اختلال اتیسم در ارتباط است.
  •  شواهد نشان می‌دهند که برخی دوره‌های بحرانی برای ابتلا به اختلال اوتیسم قبل از تولید، در حین تولد و بلافاصله پس از تولد وجود دارد.
  •  کودکانی که والدینی با سن بالاتر دارند بیشتر در معرض اختلال اتیسم هستند.

علائم اوتیسم


افراد مبتلا به بیماری اوتیسم اغلب در مهارت‌های اجتماعی، احساسی و ارتباطی با مشکل روبرو هستند. آن‌ها ممکن است برخی رفتارها را تکرار کنند و ممکن نیست بخواهند در فعالیت‌های روزانه خود تغییری ایجاد کنند. بسیاری از افراد مبتلا به اختلال اتیسم راه‌های متفاوتی را برای یادگیری، توجه کردن یا واکنش نشان دادن به چیزهای مختلف، بر می‌گزینند. علائم بیماری اوتیسم در ابتدای دوره کودکی آشکار می‌شود و معمولا در تمام طول عمر ادامه می‌یابد.

مشکلات رفتار تکراری

رفتارهای محدود کننده‌ تکراری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  •  تکرار برخی رفتارهای خاص یا داشتن رفتارهای غیر عادی
  •  داشتن علایق به شدت متمرکز مانند حرکت دادن اشیا یا بخش‌هایی از یک شی
  •  علاقه شدید و ماندگار به برخی موضوعات خاص مانند اعداد، جزئیات یا حقایق

مشکلات تعاملات اجتماعی

مشکلات مربوط به تعاملات و روابط اجتماعی عبارتند از:

  •  ناراحت شدن با کوچک‌ترین تغییر در برنامه‌های روتین یا قرار گرفتن در یک شرایط جدید یا تحریک کننده
  •  برقراری ارتباط چشمی اندک یا نامناسب
  •  تمایل کمتر از حد عادی به نگاه کردن یا گوش دادن به دیگران
  •  به ندرت دیگران را از طریق نشان دادن چیزی به آن‌ها در سرگرمی‌های خود شریک می‌کنند.
  •  نسبت به عصبانیت، ناراحتی یا محبت دیگران از راه‌های غیر معمول واکنش نشان می‌دهند.
  •  هنگامی که شخصی نام آن‌ها را صدا می‌زند یا به صورت کلامی تلاش می‌کند توجه آن‌ها را جلب کند، نمی‌توانند پاسخ دهند یا به کندی پاسخ می‌دهند.
  •  با عقب و جلو شدن گفتگو‌ها به مشکل بر می‌خورند.
  •  استفاده از کلماتی که عجیب و نابجا به نظر می‌رسند و معنای خاصی دارند و تنها برای کسانی که با راه‌های ارتباطی شخص آشنا می‌باشند، شناخته شده هستند.
  •  تن صدای غیر معمولی دارند که ممکن است یکنواخت، بی احساس و ربات مانند به نظر برسد.
  •  در فهم نقطه نظرات دیگران دچار مشکل هستند و قادر به پیش بینی یا فهم رفتار دیگران نمی‌باشند.

تشخیص


تشخیص در کودکان

تشخیص علائم اوتیسم در کودکان می‌تواند دشوار باشد زیرا هیچ‌گونه تست پزشکی مانند آزمایش خون، برای تشخیص این بیماری وجود ندارد. پزشکان برای تشخیص بیماری اوتیسم در کودکان به رفتار کودک و روند رشد او توجه می‌کنند. اختلال کودکان اوتیسم گاهی می‌تواند در ۱۸ ماهگی یا حتی زودتر تشخیص داده شود. در ۲ سالگی، تشخیص بیماری توسط یک متخصص مجرب می‌تواند بسیار قابل اعتماد باشد. هر چند در مورد بسیاری از کودکان نمی‌توان تا سنین بالاتر به تشخیص قطعی دست یافت. کودکان در سنین بالاتر در صورتی که والدین یا معلمان آن‌ها با مشاهده رفتار اجتماعی، ارتباطات و نحوه بازی کردن کودک نگران شوند، مورد ارزیابی قرار می‌گیرند. تشخیص بیماری اوتیسم در کودکان دو مرحله دارد:

  •  غربالگری رشد: غربالگری رشد تست کوتاهی است که نشان می‌دهد آیا کودک مهارت‌های اساسی را به موقع یاد گرفته است یا دچار تأخیر در یادگیری است. در غربالگری رشد پزشک ممکن است از والدین سوالاتی بپرسد یا در حین آزمون با کودک گفتگو کند و با او به بازی بپردازد تا نحوه یادگیری، سخن گفتن، رفتار کردن و حرکت کردن کودک را بررسی کند. تأخیر در هر یک از این زمینه‌ها می‌تواند نشان دهنده مشکل باشد.
  •  ارزشیابی جامع تشخیصی: مرحله دوم تشخیص یک ارزیابی جامع است. این ارزیابی یک مرور کامل است که مواردی مانند بررسی رفتار و رشد کودک و مصاحبه با والدین را در بر می‌گیرد. این ارزیابی شامل غربالگری بینایی و شنوایی، تست ژنتیک، تست عصب شناختی و دیگر تست‌های پزشکی است.

تشخیص در بزرگسالان

تشخیص اختلال اتیسم در بزرگسالان آسان نمی‌باشد. در بزرگسالان برخی علائم اوتیسم می‌تواند با علائم دیگر بیماری‌های ذهنی و روانی مانند اسکیزوفرنیا یا ناهنجاری کم توجهی-بیش فعالی (ADHD) مشترک باشد. با این حال تشخیص صحیح اوتیسم در بزرگسالان می‌تواند به فرد در فهم مشکلات گذشته، شناخت نقاط قوت خود و تعیین بهترین نوع درمان کمک کند. پزشک در مورد مشکلات و نگرانی‌های شما، سوالاتی را از شما می‌پرسد، مسائلی از قبیل مشکلات مربوط به تعاملات و روابط اجتماعی، مشکلات احساسی، رفتارهای تکراری و علائق محدود. اطلاعاتی در مورد سابقه رشد بزرگسالان به تشخیص دقیق‌تر کمک می‌کند، بنابراین ارزیابی بیماری اوتیسم ممکن است گفتگو با والدین یا اعضای خانواده را نیز شامل شود.

درمان اوتیسم


درمان زود هنگام اوتیسم و مراقبت‌های صحیح و مناسب می‌تواند مشکلات فردی را کاهش دهد و به آنها کمک کند تا مهارت‌های جدیدی بیاموزند و نقاط قوت خود را تقویت کنند. مشکلاتی که افراد این طیف با آن روبرو می‌شوند بسیار گسترده و مختلف است و از این رو نمی‌توان یک درمان واحد را بهترین درمان برای اتیسم دانست. کار کردن با یک پزشک یا یک متخصص بهداشت نقش مهمی در یافتن بهترین درمان اوتیسم ایفا می‌کند.

داروها

پزشک ممکن است از دارو برای برای درمان برخی مشکلات معمول در اختلال اوتیسم، استفاده کند. با استفاده از داروها، شخص مبتلا به اختلال اتیسم در مواردی مانند موارد زیر مشکلات کمتری خواهد داشت:

  •  تحریک پذیری
  •  تشنج
  •  رفتارهای تکراری
  •  بیش فعالی
  •  مشکلات توجه
  •  اضطراب و افسردگی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *