سندرم تونل کارپال (علائم و درمان )

سندرم تونل کارپال یا سندرم تونل مچ دست، فشردگی عصب مدین یا میانی دست است. عصب میانی در قسمت کف دست شما قرار دارد که تونل کارپال نیز نامیده می‌شود. عصب میانی توانایی احساس را به انگشت شست، انگشت اشاره، انگشت‌ بلند و بخشی از انگشت حلقه می‌دهد و عضله انگشت شست را حرکت می‌دهد. سندرم تونل کارپال می‌تواند در یک یا هر دو دست شما رخ دهد. تورم مچ دست باعث فشرده شدن سندرم تونل کارپال می‌شود و می‌تواند به بی‌حسی، ضعف، و گزگز در کنار دست نزديک انگشت شست منجر شود.

اگر جزو کسانی هستید که روزانه کارهای ظریف و زیادی را با دست خود انجام می‌دهید و احساس گزگز و یا درد در مچ دست خود می‌کنید به‌ احتمال زیاد مبتلا به سندرم تونل کارپال شده‌اید.خوشبختانه امروزه راه‌های زیادی برای درمان سندرم تونل مچ دست وجود دارد ازجمله‌ی آن‌ها می‌توان به استفاده از بریس ها و اسپلینت مای طبی، داروهای ضدالتهاب و جراحی در موارد حاد اشاره کرد. تشخیص ابتلا به سندرم تونل کارپال و هم‌چنین نوع درمان آن به عهده‌ی متخصص مغز و اعصاب هست. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد سندرم کارپال تونل و یا رزرو نوبت با متخصص مغز و اعصاب تماس حاصل فرمایید.

علل


درد تونل کارپال به علت فشار بیش‌ از حد در مچ دست و عصب مدین است. التهاب می‌تواند باعث تورم شود که شایع‌ترین علت اين التهاب بيماري زمینه‌ای است که موجب تورم در مچ دست می‌شود و گاهي مانع از جريان مناسب خون می‌شود. برخی از شایع‌ترین بیماری‌های مرتبط با سندرم تونل کارپال عبارت‌اند از:

  •  دیابت
  •  اختلال عملکرد تیروئید
  •  حبس مایع حاملگی یا یائسگی
  •  فشارخون بالا
  •  اختلالات خود ایمنی مانند آرتریت روماتوئید
  •  شکستگی یا ضربه به مچ دست

استفاده بیش‌ازحد از مچ دست باعث وخامت سندرم تونل کارپال می‌شود زیرا حرکت دائمی مچ دست باعث تورم و فشردگی عصب میانی می‌شود. این سندرم ممکن است در نتیجه انجام کارهای زیر ایجاد یا شدیدتر شود :

  •  موقعیت نامناسب مچ دست در هنگام استفاده از صفحه‌کلید یا ماوس
  •  قرار گرفتن در معرض طولانی‌ مدت لرزش به دلیل استفاده از ابزاردستی یا ابزار قدرتی
  •  هرگونه حرکت تکراری و استفاده بیش‌ از حد از مچ دست مانند پیانو زدن یا تایپ کردن

چه کسی در معرض سندرم تونل کارپال قرار دارد؟


زنان سه برابر بیشتر نسبت به مردان مبتلا به سندرم تونل کارپال هستند. سندرم تونل مچ دست اغلب در بین ۳۰ تا ۶۰ سالگی تشخیص داده می‌شود. شرایط خاصی ازجمله دیابت، فشارخون بالا و آرتریت باعث افزایش خطر ابتلا به آن می‌شود. عوامل مرتبط با سبک زندگی که ممکن است خطر ابتلا به سندرم تونل کارپ را افزایش دهند عبارت‌اند از سیگار کشیدن، مصرف زیاد نمک، شیوه زندگی غیر متحرک و شاخص توده بدنی بالا.
مشاغلی که شامل حرکات تکراری هستند عبارت‌اند از:

  •  تولید
  •  کار در خط مونتاژ
  •  تایپ
  •  کار ساخت‌وساز

افراد شاغل در این مشاغل ممکن است در معرض خطر ابتلا به سندروم تونل کارپال باشند.

علائم سندرم تونل کارپال


علائم معمولاً در امتداد مسیر عصبی به علت فشرده‌سازی عصب میانی مشاهده می‌شود. دست شما ممکن است اغلب به خواب رود و اشیاء را رها کنید. نشانه‌های دیگر عبارت‌اند از:

  •  بی‌حسی، سوزن سوزن شدن و درد در انگشت شست و سه انگشت اول دست
  •  درد و سوزشی که به سمت بازو حرکت می‌کند.
  •  مچ درد در طول شب که حتی باعث اختلال خواب می‌شود.
  •  ضعف در عضلات دست

تشخیص


پزشکان می‌توانند سندرم تونل کارپ را با استفاده از ترکیبی از سابقه بیمار، معاینه فیزیکی و آزمایش‌هایی که به‌عنوان بررسی هدایت عصبی شناخته می‌شوند، تشخیص دهند. معاینه فیزیکی شامل ارزیابی دقیق دست، مچ دست، شانه و گردن شما می‌شود تا سایر علل فشار عصب بررسی شود. پزشک مچ دست را برای بررسی هرگونه التهاب، تورم و تغییر شکل معاینه خواهد کرد همچنین حس انگشتان و قدرت عضلات دست بررسی می‌شود. بررسی‌های هدایت عصبی آزمایش‌های تشخیصی است که می‌تواند سرعت هدایت عصب شما را اندازه‌گیری کند. اگر حرکت عصبی در دست کندتر از حد طبیعی باشد، ممکن است سندرم تونل کارپال داشته باشید.

درمان


درمان سندرم تونل کارپال باید در اسرع وقت تحت نظر پزشک شروع شود. ابتدا دلایل ریشه‌ای ابتلا به سندرم مانند دیابت یا التهاب مفصل باید درمان شوند.

درمان غیر جراحی

  •  مچ‌بند: درمان اولیه معمولاً استفاده از مچ‌بند در طول شب است.
  •  اجتناب از فعالیت‌هایی که ممکن است علائم را تحریک کنند: برخی افراد با ناراحتی ناچیز هم ممکن است مجبور شوند کارشان را متوقف کنند تا دست استراحت کند. اگر مچ دست قرمز، ملتهب و متورم است بسته‌های یخ روی آن قرار دهید.
  •  داروهای بدون نسخه: در شرایط خاص داروها می‌توانند درد و تورم ناشی از سندرم تونل مچ دست را کاهش دهند. داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی، مانند آسپرین، ایبوپروفن و سایر داروهای مسکن بدون تجویز، ممکن است به‌صورت کوتاه‌مدت ناراحتی را کاهش دهند اما نمی‌تواند سندروم تونل کارپال را درمان کند.
  •  داروهای تجویزی: کورتیکواستروئید ها (مانند پردنیزون) یا داروهای لیدوکائین می‌توانند به‌طور مستقیم به مچ دست تزریق شوند و یا به‌صورت خوراکی مصرف شوند تا فشار عصب میانی در افراد مبتلا به علائم خفیف یا حاد را تسکین دهند. (احتیاط: افراد مبتلا به دیابت و افراد مستعد ابتلا به دیابت باید توجه داشته باشند که مصرف طولانی‌مدت کورتیکواستروئیدها می‌تواند تنظیم مقادیر انسولین را با مشکل روبه‌رو کنند.)
  •  درمان‌های جایگزین: تحقیقات نشان داده است که یوگا درد را کاهش می‌دهد و توانایی گرفتن اجسام را در میان افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال بهبود می‌بخشد. برخی از افراد با استفاده از طب سوزنی و کایروپرکتیک بهبودی یافته‌اند اما اثربخشی این روش‌ها هنوز اثبات نشده است.

جراحی

به‌طورکلی جراحی شامل قطع رباط در اطراف مچ دست برای کاهش فشار عصب میانی است. جراحی معمولاً تحت بیهوشی عمومی یا بی‌حسی موضعی انجام می‌شود و نیازی به بستری در بیمارستان نیست. بسیاری از افراد نیاز به عمل جراحی در هر دو دست دارند. درحالی‌که عمل جراحی تونل کارپال شامل برش رباط می‌باشد تا فشار عصب را کاهش دهد، دو روش مختلف برای جراحی استفاده می‌شود.

  •  جراحی باز روشی سنتی مورد استفاده برای اصلاح سندرم تونل مچ دست است که شامل ایجاد یک برش ۵ سانتیمتری در مچ دست و سپس برش رباط مچ دست برای بزرگ کردن تونل مچ دست است. این روش معمولاً تحت بی‌حسی موضعی به‌صورت سرپایی انجام می‌شود، مگر اینکه شرایط پزشکی غیرمعمول وجود داشته باشد.
  •  جراحی آندوسکوپی ممکن است به بهبود عملکرد سریع‌تر و ناراحتی کمتر بعد از عمل نسبت به عمل جراحی باز منجر شود، اما ممکن است خطر بیشتری ازنظر عوارض و نیاز به جراحی مجدد داشته باشد. جراح یک یا دو برش (حدود یک سانتیمتری در هر برش) در مچ و کف دست ایجاد می‌کند و با دوربینی متصل به یک لوله عصب، رباط و تاندون را روی مانیتور مشاهده می‌کند و رباط مچ دست را با یک چاقوی کوچک که از طریق لوله واردشده است، قطع می‌کند.

پیشگیری


با ایجاد تغییرات در شیوه زندگی که عوامل خطر سندروم تونل کارپال را کاهش می‌دهند می‌توانید از ابتلا به آن جلوگیری کنید. بیماری‌هایی مانند دیابت، فشارخون بالا و آرتریت خطر ابتلا به سندرم تونل کارپ را افزایش می‌دهند. توجه دقیق به وضعیت دست و اجتناب از فعالیت‌هایی که مچ دست شما را بیش‌ از حد حرکت می‌دهد نیز راهکارهای مهمی برای کاهش نشانه‌ها است. فیزیوتراپی نیز ممکن است مفید باشد.

چشم‌انداز درازمدت سندرم تونل کارپال


درمان زودهنگام سندرم تونل کارپال با فیزیوتراپی و تغییر سبک زندگی می‌تواند منجر به بهبود چشمگیر و از بین رفتن علائم شود. اگرچه بعید است اما سندروم تونل کارپال درمان‌ نشده می‌تواند منجر به آسیب عصبی دائمی، ناتوانی و از دست دادن عملکرد دست شود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *